Van og vellíðan.

Mér tókst frábært afrek hérna í vinnunni. Trúnaðarskylda, en ég er alveg hrikalega montin og langar mest að bugta mig og beygja í öll horn. Og býst auðvitað við klappi fyrir frammistöðuna. Það er hápunktur dagsins/kvöldsins/næturinnar.

Ég er búin að segja upp og á bara 3 vikur eftir. Er komin með nýja vinnu og allt lukkunnar velstandi. En ég er nú þegar farin að sakna bæði íbúana og eins samstarfsfólksins. Íbúarnir hérna eru yndislegir, allir með tölu, þekkja mann orðið svo vel og maður er orðinn svo náinn þeim á einhvern furðulegan hátt. Fyrir utan þau skipti sem maður sér ávöxt af starfinu og framför eða bætingu á einhverju sviði. Eitthvað sem maður hefur sjálfur lagt til :) Upplifi núna ofboðslega mikin söknuð og langar mest að skæla pínu. Það er lágpunktur dagsins/kvöldsins/næturinnar.

Að öðru leyti er ég hress. Fékk augnsýkingu um daginn og hélt ég myndi missa bæði augað og sjónina. Komst sem betur fer að hjá augnlækninum sem dópaði mig snarlega upp með dropum og kremi. Og rukkaði formúgu fyrir. Hver gerir svoleiðis rétt fyrir mánaðamót?

*tómt* er í miðri vinnutörn, hlakka til að fara í helgarfrí 18-20. ágúst. Er samt óeðlilega aktív og dugleg í vinnunni... miðað við törnina og líka að ég á svo stuttan tíma eftir.

Harpa vinnualki.is